ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΜΙΑΣ ΔΟΚΙΜΗΣ ΤΟΥ ΕΜΒΟΛΙΟΥ M72 / AS01E ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΦΥΜΑΤΙΩΣΗΣ

Dereck R. Tait, M.B., Ch.B., et al.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Μ. ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ

Τα αποτελέσματα της ανάλυσης μιας προηγούμενης δοκιμής του υποψήφιου εμβολίου M72 / AS01_E κατά του Mycobacterium tuberculosis έδειξαν ότι σε μολυσμένους ενήλικες (με λανθάνουσα ή ενεργό νόσο), το εμβόλιο παρείχε 54,0% προστασία έναντι της ενεργού νόσου της πνευμονικής φυματίωσης, χωρίς εμφανείς ανησυχίες για την ασφάλειά του. Αναφέρονται τώρα τα αποτελέσματα της τριετούς τελικής ανάλυσης της αποτελεσματικότητας, της ασφάλειας και της ανοσογονικότητάς του.

Από τον Αύγουστο του 2014 μέχρι τον Νοέμβριο του 2015, καταγράψαμε ενήλικες ηλικίας 18 έως 50 ετών με μόλυνση από M. tuberculosis (προσδιορίστηκε με θετικά αποτελέσματα σε δοκιμασία απελευθέρωσης ιντερφερόνης-γ) χωρίς στοιχεία ενεργού νόσου φυματίωσης σε κέντρα της Κένυας, της Νότιας Αφρικής και της Ζάμπια. Οι συμμετέχοντες επιλέγησαν τυχαία για να λάβουν δύο δόσεις, είτε του M72 / AS01_E είτε του εικονικού φαρμάκου με αναλογία 1: 1, χορηγούμενες με απόσταση ενός μηνός η μια από την άλλη. Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα του M72 / AS01_E για την πρόληψη της ενεργού νόσου της πνευμονικής φυματίωσης σύμφωνα με τον πρώτο ορισμό της (βακτηριολογικά επιβεβαιωμένη πνευμονική φυματίωση που δεν σχετίζεται με λοίμωξη από τον ιό της ανθρώπινης ανοσολογικής ανεπάρκειας). Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν για 3 χρόνια μετά τη δεύτερη δόση. Οι συμμετέχοντες με κλινική υποψία φυματίωσης έδωσαν δείγματα πτυέλων για δοκιμασία αντίδρασης PCR, καλλιέργεια για ανίχνευση μυκοβακτηριδίου ή και τα δύο. Οι χυμικές και οι κυτταροδιαμεσολαβούμενες ανοσολογικές αποκρίσεις αξιολογήθηκαν μέχρι τον τριακοστό έκτο μήνα (δηλ και τα τρία χρόνια) σε μια υποομάδα του συνόλου των ασθενών που αποτελούνταν από 300 συμμετέχοντες. Η ασφάλεια αξιολογήθηκε σε όλους τους συμμετέχοντες που έλαβαν τουλάχιστον μία δόση M72 / AS01_E ή εικονικού φαρμάκου.

Συνολικά 3575 συμμετέχοντες επιλέγησαν τυχαία ως υποψήφιοι της μελέτης, εκ των οποίων 3573 έλαβαν τουλάχιστον μία δόση M72 / AS01_E ή εικονικό φάρμακο και 3330 έλαβαν και τις δύο προβλεπόμενες δόσεις είτε από το ένα είτε από το άλλο. Μεταξύ των 3289 συμμετεχόντων στην ομάδα που τελικά συμφωνούσαν με το πρωτόκολλο, 13 από τους 1626 συμμετέχοντες στην ομάδα M72 / AS01_E, σε σύγκριση με 26 από τους 1663 συμμετέχοντες στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου, ήταν περιπτώσεις φυματίωσης που πληρούσαν τον παραπάνω ορισμό (ενεργός νόσος). Η αποτελεσματικότητα του εμβολίου στον τριακοστό έκτο μήνα ήταν 49,7% (90% διάστημα εμπιστοσύνης [CI] και 95% CI αντίστοιχα στην άλλη μελέτη). Μεταξύ των συμμετεχόντων στην ομάδα M72 / AS01_E, οι συγκεντρώσεις των ειδικών αντισωμάτων M72 και οι συχνότητες των ειδικών CD4 + Τ κυττάρων M72 αυξήθηκαν μετά την πρώτη δόση και διατηρήθηκαν σε όλη την περίοδο παρακολούθησης. Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, πιθανές ανοσοδιαμεσολαβούμενες νόσοι και θάνατοι εμφανίστηκαν με παρόμοιες συχνότητες στις δύο ομάδες.

Άρα το συμπέρασμα ήταν ότι μεταξύ των ενηλίκων που μολύνθηκαν με M. tuberculosis, ο εμβολιασμός με Μ72 / AS01_E προκάλεσε μια ανοσοαπόκριση και παρείχε προστασία κατά της εξέλιξης σε νόσο πνευμονικής φυματίωσης για τουλάχιστον 3 χρόνια.
(Χρηματοδοτείται από την GlaxoSmithKline Biologicals και την Aeras, ο αριθμός ClinicalTrials.gov, NCT01755598)

Η ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΗ "ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΣΟΥΠΑ" ΑΦΟΡΑ ΒΑΣΕΙΣ RNA

Το χημικό κατόρθωμα που ενισχύει τη θεωρία ότι η πρώτη ζωή στη Γη βασίστηκε στο RNA.

Davide Castelvecchi

Εάν ο Thomas Carell έχει δίκιο, περίπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ένα μεγάλο μέρος της Γης μπορεί να είχε καλυφθεί με ένα γκριζωπό καφέ είδος ορυκτών. Αυτό όμως δεν ήταν ένας συνηθισμένος βράχος: αποτελούνταν από κρυστάλλους των οργανικών μορίων που οι επιστήμονες καλούν σήμερα Α, U, C και G. Και μερικά  από αυτά, η θεωρία συνεχίζει, θα χρησίμευαν αργότερα ως δομικά στοιχεία του RNA, του εξελικτικού κινητήρα των πρώτων ζωντανών οργανισμών, πριν υπάρξει το DNA.

Ο Carell, ένας χημικός επιστήμονας, και οι συνεργάτες του έχουν πλέον υποδείξει ένα χημικό μονοπάτι το οποίο - κατ 'αρχήν - θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει τις Α, U, C και G (αδενίνη, ουρακίλη, κυτοσίνη και γουανίνη αντίστοιχα) από βασικά συστατικά όπως νερό και άζωτο κάτω από συνθήκες που θα ήταν πιθανό να υπήρχαν στην πρώιμη Γη. Οι αντιδράσεις αυτές θα παρήγαγαν τόσο πολλές από αυτές τις νουκλεοτιδικές βάσεις που, μετά από χιλιετίες, θα μπορούσαν να είχαν συσσωρευτεί σε "χοντρές κρούστες", υποστηρίζει ο Carell. Η ομάδα του περιγράφει τα αποτελέσματα στο Science .

Τα αποτελέσματα προσθέτουν αξιόπιστα στοιχεία στη θεωρία του «RNA world», ισχυρίζεται ο Carell, που εργάζεται στο Ludwig Maximilian University του Μονάχου στη Γερμανία. Αυτή η θεωρία υποστηρίζει ότι η ζωή προήλθε από αυτοαντιγραφόμενα γονίδια που βασίζονται στο RNA και ότι μόνο αργότερα οι οργανισμοί μπόρεσαν να αναπτύξουν την ικανότητα αποθήκευσης γενετικών πληροφοριών στον στενό συγγενή αυτού του μορίου, το DNA. Η χημεία πίσω από αυτό το γεγονός είναι επίσης μια "ισχυρή ένδειξη" ότι η εμφάνιση της ζωής που βασίστηκε στο RNA δεν ήταν ένα υπερβολικά τυχερό γεγονός, αλλά αυτό που πιθανότατα συμβαίνει σε πολλούς άλλους πλανήτες, προσθέτει.

Σε προηγούμενες εργασίες της το 2016, η ομάδα του Carell είχε βρει χημικές αντιδράσεις που έδωσαν αυθόρμητα τις νουκλεοτιδικές βάσεις Α και G. Μια άλλη ομάδα είχε κάνει μια παρόμοια απόδειξη αυτής της αρχής για τις άλλες δύο, U και C το 2009. Αλλά τα δύο μονοπάτια φαίνονταν ασύμβατα μεταξύ τους, απαιτώντας διαφορετικές συνθήκες, όπως διαφορετικές θερμοκρασίες και ρΗ.

Τώρα, η ομάδα του Carell έχει δείξει πώς μπορούν να σχηματιστούν όλες οι νουκλεοτιδικές βάσεις κάτω από ένα σύνολο συνθηκών: δύο ξεχωριστές λίμνες που περνούν από την εναλλαγή των εποχών, αλλάζουν από υγρό σε ξηρό, από ζεστό σε κρύο και από όξινο σε βασικό περιβάλλον και με χημικά στοιχεία που περιστασιακά ρέουν από τη μια λιμνη στην άλλη. Οι ερευνητές άφησαν πρώτα τα απλά μόρια να αντιδράσουν στο ζεστό νερό και στη συνέχεια άφησαν το προκύπτον μίγμα να κρυώσει και να στεγνώσει σχηματίζοντας ένα υπόλειμμα στον πυθμένα που αποτελούνταν από κρυστάλλους δύο οργανικών ενώσεων.

Στη συνέχεια, πρόσθεταν ξανά νερό και μία από τις ενώσεις διαλυόταν και καθαριζόταν μέσα σε μια άλλη δεξαμενή. Η απουσία αυτού του υδατοδιαλυτού μορίου επέτρεψε στην άλλη ένωση να υποβληθεί σε περαιτέρω αντιδράσεις. Στη συνέχεια οι ερευνητές ανάμιξαν ξανά τα προϊόντα και οι αντιδράσεις τους σχημάτισαν τις νουκλεοτιδικές βάσεις.

"Αυτή η μελέτη έχει επιδείξει θαυμάσια τη χημεία που χρειάζεται έτσι ώστε να μπορούν να σχηματιστούν όλα τα RNA νουκλεοσίδια", αναφέρει ο Ramanarayanan Krishnamurthy, χημικός της Scripps Research στο La Jolla, Καλιφόρνια. Αλλά και αυτός και άλλοι ερευνητές συχνά προειδοποιούν ότι αυτό και παρόμοια αποτελέσματα βασίζονται σε εκ των υστέρων γνώσεις και μπορεί να μην προσφέρουν αξιόπιστη καθοδήγηση ως προς τον τρόπο που η ζωή εξελίχθηκε.

Το επόμενο μείζον πρόβλημα που θέλει να αντιμετωπίσει ο Carell είναι τί αντιδράσεις θα μπορούσαν να σχηματίσουν το σάκχαρο ριβόζης, το οποίο χρειάζεται ώστε να ενωθεί με τις νουκλεοτιδικές βάσεις πριν σχηματιστεί το RNA.

References

1. 1. Becker, S. et al. Science 366, 76–82 (2019).

1. 2.Becker, S. et al. Science 352, 833–836 (2016).

2. 3.Powner, M. W., Gerland, B. & Sutherland, J. D. Nature 459, 239–242 (2009).